طرح مسئله از آنجا آغاز می­شود که شما از یک شهروند کازرونی بپرسید چرا در فرهنگ لغت معین واژه «شهرسبز» را به شهرستان کازرون نسبت داده­اند؟

شهروندانی که اخبار مرتبط با شهرستان را دنبال می­کنند و یا آنانکه مرتباً دل به طبیعت می­سپارند، با اندکی مرور مشاهدات و شنیده­هایشان می­توانند دریابند، امروز این واژه­ی محبوب (شهرسبز) به دیوار بلند سرشار از غروری تبدیل شده که کلیه­ی فعالیت­های مخرب زیست­محیطی را در پشت خود پنهان نموده است.

غرور ما از پرآبی دریاچه پریشان و بی­توجهی به 1000چاه آبی که به طور مرتب آب آن را برداشت کرده و در عوض سموم شیمیایی را عودت می­دادند، باعث کم­توجهیمان به مشکلات و مسائل عمده این تالاب بین­المللی شد، تا آنجا که اربابان جاده­ساز بدون ارزش قائل شدن برای نهادهای ذی­ربط زیست­محیطی تصمیم به ساخت جاده در دریاچه پریشان گرفتند و این کار را تا آنجا که زورشان می­رسید به پیش بردند.

از سوی دیگر نیز نادیده گرفتن قطع درختان متعدد در اجرای عملیات عمرانی در سطح شهرستان، چه به بهانه احداث جاده و چه گسترش زمین­های کشاورزی باعث شد تا امروز عالی­نشینان دیگری در کمال آرامش خبر از تخریب سه هکتار اراضی ملی با پوشش جنگلی دهند و در کمال تعجب انگشت اتهام را به سمت مدافعان زیست­محیطی و ارگان­های ذی­ربط و حفاظتی گرفته و آنها را در تضاد با توسعه نشان ندهند!

کوچک انگاشته شدن چنین تخریب­هایی از سوی مسوولین ذیربط به مراتب از وقوع این تخریب­ها سهمگین­تر می­نماید و متأسفانه این دقیقاً همان چیزی است که در سطح اجتماع، نمودی علنی یافته است.

اگر امروز شاهدیم عده­ای به دنبال تصاحب جنگلی مملو از کهن­ترین درختان دنیا (بلوط) جهت احداث دانشگاه پیام­نور هستند و این موضوع را به هر شکل ممکن نیز دنبال می­نمایند، بدون شک می­توان ریشه­های عمده­ی آن را علاوه بر ضعف دستگاه­های مرتبط دولتی در تشخیص بحران­های زیست­محیطی، غرور و بی­توجهی عموم مردم نسبت به دارایی­هایی عمومی نیز یافت.

اما در این میان بدون شک استفاده از ابزارهای ارتباطی جهت افزایش روشنگری و همچنین حضور و پرسشگری و مطالبه­ی مداوم می­تواند نقش بسزایی را در حفظ و بهبود شرایط زیست­محیطی در پی داشته باشد.