مطلب جناب آقای بحرانی تحت عنوان "معضل امنیت" را خواندم و لازم دیدم تکمله ای بر آن داشته باشم. در ابتدا باید توضیح دهم که امنیت یک مفهوم ادراکی و احساسی است. و معنای ساده اش این است که: مردم برای ادامه زندگی خود دغدغه نداشته باشند.

      بطور کلی دولتهای مردمی همواره سه وظیفه اصلی برای خود قایل هستند که عبارتند ازتامین: آزادی، رفاه و امنیت برای مردم. از دیدگاه مازلو  دانشمند روانشناس اروپایی، امنیت اجتماعی پیش نیاز بلوغ فکری و اجتماعی، و در نتیجه رشد و شکوفایی جامعه انسانی است. البته باید این وافعیت را پذیرفت که امنیت مطلق وچود ندارد، اما وظیفه اساسی دولتهاست که در کنار آزادی و رفاه، امنیت مردم را نیز تامین نمایند. و این امید را در جامعه ایجاد نمایند که ضمن جلوگیری از ناامنی، در صورت وقوع ناامنی به سرعت و دقت امنیت را به جامعه بازگردانند.

لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید  

برای خواندن متن کامل اینجا را کلیک نمایید...

    اصولا برای انجام هر کاری باید همواره سه نکته کلیدی مد نظر باشد:

۱- بدانیم چه میخواهیم.

۲- بخواهیم به آنچه که می خواهیم دست پیدا کنیم.

۳- بتوانیم به خواسته مان جامه عمل بپوشانیم.

    در حقیقت سه کلمه ی بدانیم، بخواهیم و بتوانیم را به خوبی درک کنیم. در این رابطه باید توجه داشته باشیم که هر یک از این سه موضوع وزن و جایگاه خود را داشته باشند. عدم تناست بین هریک از این سه، می تواند زیانبار باشد. شاید تصور شود منظورم این است که اگر نتوانیم به چیزی دست پیدا کنیم پس بهتر است که اصولا" در مورد آن فکر نکنیم، هرگز چنین منظوری ندارم، بلکه منظورم این است که تلاش کنیم اگر به موضوعی رسیدیم و یقین داشتیم درست و ضروری است باخود نگوییم ما که توان رسیدن به آن را نداریم و رهایش کنیم، بلکه اراده و توان رسیدن به آ ن را در خود ایجاد کنیم. همه میدانیم بسیاری از واقعیات امروز آرزوهای به ظاهر دست نیافتنی دیروز بوده اند، بنابراین اگر، دانستن، خواستن و توانستن را سه دایره فرض نماییم هنر ما این است که سعی کنیم اولا" این سه دایره را هرچه بیشتر بر هم منطبق کنیم (هم مرکز) و ثانیا" هر سه را متناسب با هم رشد دهیم.

   نیک می دانیم که، دانستن بدون خواستن و توانستن علم بی عمل است و خواستن بدون دانستن و توانستن رویا پردازی است و توانستن بدون دانستن به مثابه شمشیر در کف زنگی مست است...

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

       برای پیشرفت در هر زمینه ای قبل از آنکه به تزریق منابع و امکانات بپردازیم باید موانع را شناسایی و رفع نماییم. چرا که در غیر اینصورت بسیاری از منابع و امکانات ما به هدر خواهد رفت. بنظر نگارنده و بنا به تجربه ۲۲ سال خدمت در مناطق مختلف، مانع اصلی رشد کازرون و اصولا هر منطقه دیگری، در همه زمینه ها، نه مسئولین هستند، نه فرهنگ مردم و نه ..... ( که البته شاید در جای خود بی تقصیر هم نباشند اما مانع اصلی نیستند). مانع اصلی فقط یک چیز است و آن هم نبود ارتباطات است ...! فکرتان به جاهای بد نرود، منظورم پارتی بازی و ... نیست.  حتی منطورم رسانه های جمعی و مطبوعات هم نیست ! خیلی ساده است، منطورم راه است. البته صرف داشتن راه موجب توسعه نمی شود بلکه راهی زمینه توسعه خواهد شد که منطقه را در مسیر عبور سایر مناطق قرار دهد. در یک جمله اینکه باید کازرون را از بن بست حارج ساخت. چرا که منطقه ای که محل عبور نباشد در همه زمینه ها عقب می ماند، حتی در زمینه فرهنگی.

      امروز هیچ کس تا مجبور نباشد (یعنی کاری نداشته باشد) گذرش به کازرون نخواهد افتاد، بنابراین تبادل سرمایه، تبادل علم و تبادل فرهنگ و ... همه در گرو خروج کازرون از بن بست می باشد. 

      بنابراین برای همه دلسوزان کازرون باید اولویت اول خروج شهرستان از بن بست باشد. اما توجه داشته باشیم تنها اتمام جاده کازرون به شیراز مشکل خروج از بن بست را حل نخواهد کرد. با توجه به احداث آزاد راه عسلویه - فراشبند - شیراز باید از هم اکنون به فکر دو محور ارتباطی مهم که در آینده برای کازرون حیاتی خواهند بود باشیم.

   اول: دو خطه کردن محور کازرون - کنارتخته و به ویژه عملیاتی شدن تونل بناف، چرا که استان بوشهرآزاد راه بوشهر - دالکی را اجرا و ادامه آ ن تا کنارتخته را در برنامه خود دارد.

   دوم: احداث جاده مناسب بین کازرون و فراشبند است تا بتواند سهم کازرون را از ترافیک آزاد راه عسلویه - فراشبند - شیراز بگیرد.

    نکند فردا روزی بازهم در حسرت باشیم که چرا کازرون پیشرفت نمی کند. شک نکنیم که هر کس آینده نگر نباشد، در بن بست خواهد ماند. والسلام.

امروز میخواهم دو مصوبه مجلس شورای ملی مربوط به ۷۵ سال پیش را در معرض دید کازرونی ها بگذارم تا به یاد داشته باشیم که به راحتی آب خوردن میشود اعتبارات عمرانی مناطق را جابجا کرد. وبنابراین همه باید هوشیار باشیم تا از تضییع حق شهرستانمان جلوگیری نماییم. و اما مصوبات: 

مصوبه اول در تاریخ ۱۷/۵/۱۳۱۰ شمسی

*قانون اجازه پرداخت مخارج ضروری وزارتخانه ها و ادارات دولتی از محل مازاد عایدات سال ۱۳۰۹ مملکتی.

 ماده واحده: وزارت مالیه مجاز است از محل مازاد عایدات سال ۱۳۰۹ اعتباراتی را که برای هریک از مخارج مفصله در ذیل معین شده مطابق مقررات قانونی به وزارتخانه وادارات مربوطه بدهد:

۱- اعتبار سیم کشی های لازم به شرح ذیل:

بین خوی - سرحد ترکیه - کرمانشاهان - روانسر - ناصری - فلاحیه - رشت - سفیدرود - آستارا و حسن کیاده - کازرون - تل خسروی - اصفهان -دهکرد - (۲۸۷۲۵۹قران) ....

این قانون که مشتمل بر یک ماده است در هفدهم مرداد ماه یک هزار و سیصد و ده شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

رییس مجلس شورای ملی - دادگر.

مصوبه دوم درتاریخ ۱۳/۱۰/۱۳۱۱ شمسی:

* قانون اجازه پرداخت مخارج مربوطه به سیم کشی از شیراز به تل خسروی: 

ماده واحده: وزارت مالیه مجاز است تا میزان ۵۹۸۰۰ ریال اعتبار اختصاصی از قانون ۱۷مرداد ۱۳۱۰ برای سیم کشی کازرون به تل خسروی را توسط وزارت پست و تلگراف و تلفن به مصرف سیم کشی شیراز به تل خسروی برساند.

این قانون که مشتمل بر یک ماده است در جلسه سیزدهم دی ماه یک هزار و سیصد و یازده شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

 رییس مجلس شورای ملی - دادگر.

حتما همشهریان عزیز می دانند که تل خسروی روستایی در نزدیکی یاسوج فعلی است. البته در گذشته یاسوج وجود نداشته و بزرگترین نقطه مسکونی آن حوالی تل خسروی بوده است.

* مأخذ: CD لوح قانون ۲ از انتشارات مرکز پژوهشهای مجلس

حضور عزیزان بزرگوار، آقایان مطهری زاده ی عزیز، سپاسی گرانقدر و فرخشاد ( نعمت عزیز) را در جمع بچه های کازرون نوشت تبریک میگویم. امیدوارم روز به روز به تعداد دوستان اضافه شود. اما کاستی که در این جمع وجود دارد، عدم حضور نمایندگان بانوان در کازرون نوشت است که انشاءالله برای آن هم فکری بشود.

 

با نرم افزار جدید  google earh طبیعت کازرون را بررسی می کردم ٫با خود گفتم خوب است برای اطلاع همشهریان هم تعدادی از این تصویرها را در وبلاگ قرار دهم. ابتدا از جاده جدید که آرزوی دیرینه مردم است و گفته میشود سال ۱۳۸۷ به بهره برداری می رسد٫شروع کردم اگر مورد استقبال قرار گرفت تعدادی ار مکانهای دیدنی کازرون را هم به معرض دید علاقمندان قرار میدهم. در همین جا از عدم تناسب عکسها که به دلیل کم تجربگیم در تنظیم عکس برای وبلاگ است پوزش می خواهم.

 

 

 

چندی پیش دوست قدیمی و عزیزم جناب آقای شیخ الحکمایی٬ از راه اندازی وبلاگ کازرون نوشت خبر دادند و از اینجانب هم برای همکاری دعوت کردند. از دو جنبه شروع بکار این وبلاگ موجب خوشحالیم شد٬ اول: اینکه دیدگاههای مختلف در مورد مشکلات و راه حل های احتمالی رفع مشکلات کازرون در یکجا مطرح می شود و مسئولین می توانند از آن بهره برداری کنند. دوم: اینکه فکر کردن در مورد پیشرفت این شهر باستانی که گرد و غبار غفلت و فراموشی روز به روز آن را بیشتر به کنج عزلت سوق می دهد٬ به عنوان دغدغه مستمر تعدادی از افرادی که در حیطه کار خود کارشناس بوده و همچنان دلبستگی به زادگاهشان را در سینه دارند تبدیل کرده است.امیدوارم این حرکت فرهنگی موثر واقع شود.

اما روز جمعه که برای دیدن اقوام عازم کازرون بودم با دیدن " خرابه " های شهر باستانی بیشاپور (به عمد می گویم خرابه)با خود گفتم ایکاش اکنون که توان نگهداری این میراث گرانبها را نداریم همچنان آنرا در خاک مدفون نگاه می داشتیم تا از گزند آسیب های طبیعی و انسانی در امان می ماند. آنچه بیشتر دلم را می سوزاند این است که در کشورهای اروپایی یک بنای دویست ساله معمولی را چگونه به عنوان میراث فرهنگی حفظ می کنند و محل جذب گردشگر مینمایند٬ و ما با غفلت داشته های خود را اینگونه به نابودی می کشانیم. به امید روزی که دیدن بیشاپور موجب غرورمان شود نه احساس شرم و .....