| تبليغات | X |
راه آهن فارس؛ آرزویی دست نیافتنی.
یکی از مهمترین عوامل تاثیرگذار بر تمدنهای بشری همواره ارتباطات بوده است که در زمانهای سابق معمولا در قالب راههای ارتباطی قابل مشاهده بود. ولی به تدریج وسایل ارتباطی نیز همچون سایر جنبههای زندگی بشری از تنوع و تکثر فراوانی برخوردار شد. با کمی دقت در مراکز تمدنی میتوان به اهمیت مسیرهای ارتباطی پی برد. زیرا همه تمدنهای بالنده و دیرپا ساخت و نگهداری این شریانهای حیاتی را از وظایف ذاتی خود محسوب می کردند.
بررسی استان فارس از این جنبه موید نکات جالبی است که شاید از نظرها دور مانده باشد و چون سرنوشت کازرون به عنوان یکی از شهرهای استان فارس از سرنوشت این استان جدا نیست و مخصوصا موقعیت جغرافیایی این شهر از دلایل اصلی اهمیت آن است اشاره ای به مقاله دکتر باستانی پاریزی در روزنامه اطلاعات (مورخ 4و5 دی ماه 1385) میتواند ضمن نشاندادن اهمیت راههای ارتباطی موضوع دیگری را هم نمایان سازد و آن تاثیر فعالیتهای فرهنگی بر تصمیمات سیاسی و اقتصادی است. استاد باستانی پاریزی در این مقاله ضمن اشاره به خبر توقف ساخت راه آهن اصفهان – شیراز به دلیل مجاورت آن با نقش رستم و ا ز بیم آسیب دیدن این اثر تاریخی، شمهای از تاریخچه فعالیتهای انجام شده برای احداث راه آهن جنوب را نقل کرده است که ذکر خلاصه ای از آن خالی از لطف نیست :
نوشتن اولین مطلب در یک محیط جدید در قالبی جدید تجربه ای نو محسوب می شود که مانند همه تجربه های نو دشواریها و جذابیتهای خاص خود را دارد. هر چند نوشتن مطلب با محوریت کازرون برای یک کازرونی ساده به نظر می آید اما آنگاه که قرار باشد مطلب حرف نویی در بر داشته باشد و در عین حال حداقلی از جذابیت را شامل شود پیچیدگی های کار آشکار می گردد.
شکی وجود ندارد که کازرون با مشکلات متعددی دست به گریبان است که برازنده شهری با قدمت و پیشینه این شهر نیست و بدیهی ترین وظیفه اهالی آن جستن راهی برای حل این مشکل است. ولی من گمان می کنم مهمترین مشکل که در حال حاضر مانع عمده پیشرفت کازرون است موقعیت آن در قبال مسیر راههای اصلی کشور است. هر چند مدتی نسبتا مدید از احداث جاده جدید شیراز – کازرون که در واقع بخشی از جاده قدیم جنوب ایران است می گذرد و هر از چند گاهی به ویژه در موعد انتخابات وعده های گرمی مبنی بر افتتاح قریب الوقوع این جاده مهم و استراتژیک به گوش می رسد ولی کماکان از عمل خبری نیست و به نظر می رسد ما کازرونیها هم به شنیدن این وعده ها قانعیم و انتظار نداریم روزی به آنها جامه عمل پوشانیده شود.