یکی از تختگاههای تاریخی، فرهنگی فلات پیر ایران، اقلیمی کهنسال به عهد " پارینه سنگی" (1) وپس از آن "پارسوماش"  "پارسه"،  " بیشاپور"  و به عبارتی" کوه زران"  است که با تکیه بر پدیده های طبیعی نهفته در سینه ی زاگروس  و بهره مندی از اندیشه های بکر بومیان منطقه، گاهی در قالب آوردگاهی سیاسی، روزگاری علمی  و زمانی دینی، به مشق مدنیت و فرهنگ مشغو ل بو ده، ضمن اینکه در درازنای تاریخ همواره پتانسیل های موجو د را به نفع بشریت استخراج می نموده است.

نشانه های این گفتار کوتاه را می توان در لا به لای پروپوزال های تحقیقاتی مستشرقین یا پژوهشگران داخلی علوم مردمشناسی و باستانشناسی سده های هیجدهم میلادی به این سمت جستجو کرد.

       تنگ چوگان، فرد وس المرشدیه، دو ان، تنگ ترکان و  دیدگان جستجوگر حافظ در کوچه پس کوچه های بلیان بدنبال مراد خو یش، یکی از پارامترهای انقلابگر طبیعت نهانخانه ای است که در تئوریهای علو م ذکر شده بالا، به مراتب از آنها سخن به میان آمده است. اما آنچه در نزد اندیشمندان بومی همو اره از دغدغه ای معمو لی فراتر رفته و به یک نگرانی دایمی تبدیل شده، نگارنده را بر آن می دارد که همگام با دوستداران پیشرفت و عزت سرزمین مادری به نکاتی هر چند تکراری بپردازد.

                                                          لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید