ظاهراً مشکلات آب شهرستان کازرون، که خود بخش قابل توجهی (بالغ بر 70درصد) از آب شرب بوشهر را تأمین می­کند پایان ندارد. گرچه دامنه­ی مشکلات آب تاکنون کمتر دامن مردم شهر کازرون را گرفته و به جز کم­آبی (که بنا برگفته­ی مسوولین مربوطه اجتناب­ناپذیر، بدیهی و به دلیل سومدیریت دوره­های پیشین، غیرقابل کنترل است!) با مشکلات دیگری روبرو نبوده­اند؛ اما این مشکل در روستاها و بخش­های مختلف شهرستان ابعاد جدی­تر و بحرانی­تری را به خود گرفته است.

چندی پیش زمزمه­هایی مبنی بر آلوده بودن آب شرب برخی از روستاهای کازرون و هشدار کارشناسان بهداشت در خصوص عدم استفاده از این آب­ها به گوش رسید.

گرچه هیچکدام از منابع خبری و نهادهای دولتی، رسماً آلوده بودن آب روستاهای مذکور را تأیید یا تکذیب نمی­کردند و صرفاً به هشدارهای بهداشتی اکتفا می­نمودند، اما اوایل مردادماه انتشار خبر ارسال آب چشمه ساسان به آزمایشگاه شیراز جهت بررسی و کنترل، مهر تأییدی بر شایعات زد تا دغدغه­ها شکل جدی­تری به خود گیرند.

با این وجود بلافاصله پس از انتشار خبر مذکور، مدیر آبفای کازرون خبر از اتمام آلودگی آب و کنترل اوضاع داد تا حداقل چند ساعتی خیال مردم را راحت کند.

چند ساعتی که زیاد به طول نیانجامید و علیرغم گفته­های مرادی، باز هم گزارش­هایی مبنی بر آلودگی آب برخی از روستاها اعلام شد. این گزارش­ها وقتی با اعلام نظر منبعی آگاه از طریق هفته­نامه بیشاپور منتشر شد باز هم ابعاد تازه­تری به خود گرفت و این بار موضع­گیری بدنه­ی فرمانداری را در پی داشت.

اما آنچه مسلم است تمامی کشمکش­هایی که طی یک ماه گذشته صورت گرفته، نتوانسته بحران آلودگی آب روستاهای کازرون را برطرف نماید و همچنان کارشناسان و مسوولین بهداشتی هشدارهای جدی نسبت به عدم استفاده از این آب را می­دهند.

عنوان خبری که هفته­نامه بیشاپور در نخستین شماره مردادماه خود به عنوان تیتر نخست انتخاب نمود، کشمکش­های فراوانی را به وجود آورد و ظاهراً پس از گذشت دو هفته، این کشمکش­ها همچنان ادامه دارد.

موضوع از آنجا آغاز شد که رییس فعلی هیئت موتورسواری کازرون در گفتگو با بیشاپور به مشکل بوجود آمده برای تنها پیست موتورسواری کازرون معترض شد و با اعلام رسمی آن خواستار حل این مسئله شد. جمال­زاده در اظهارات خود مطالبی را مبنی بر واگذاری زمین پیست موتورسواری کازرون به تعدادی از سرمایه­داران و مسکن­سازان اشاره کرده بود و حتی از گردش زمین بین دلالان نیز پرده برداشته بود.

با انتشار خبر مذکور، اعتراضات شدیدی نسبت به گفته­های وی آغاز شد. نخستین واکنش­ها را در این زمینه اشخاصی داشتند که در متن خبر از آنها به عنوان خریدار و فروشنده زمین و به صورت مستعار نام برده شده بود. پس از آنها رییس سابق هیئت موتورسواری کازرون نیز با رد کلیه­ی گفته­های جمال­زاده، آنها را غیرواقعی خواند و روایت دیگری را از سرگذشت پیست موتورسواری کازرون عنوان نمود.

تبعات این خبر حتی دامن دو نهاد دولتی کازرون یعنی ادارات تربیت­بدنی و اوقاف را نیز گرفت، اما هر دو اداره تا زمان نگارش این مطلب همچنان سکوت کرده و واکنش رسمی را نسبت به تأیید یا رد گفته­های طرفین نداشته­اند.

به هر روی اذهان عمومی، بخصوص ورزشکاران، خواستار روشن شدن هرچه سریعتر موضوع و حمایت از بدنه­ی ورزش شهرستان هستند و این امر جز با شفاف­سازیِ موضوع توسط دو اداره مذکور و درایت آنها در اتخاذ تدابیری که منجر به تقویت توانمندی­های ورزشی شهرستان شود، بعید به نظر می­رسد.

این مسائل در حالی صورت می­گیرد که بسیاری از جوانان کازرون موتور و موتورسواری را به عنوان یکی از تفریحات خود انتخاب کرده و فارغ از تمام درگیری­های رایج میان تفکرهای مدیریتی، خیابان­ها و معابر شهر را به عنوان پیست موتورسواری انتخاب نموده­اند.

به راستی اگر مدیریت شهرستان کازرون به این امر اعتقاد دارد که فرهنگ موتورسواری در کازرون با چالش­های اساسی روبرو است، وجود درگیری­هایی همچون آنچه که اکنون برای پیست موتورسواری کازرون در جریان است، یا از سر سهل­انگاری مدیران و بی­توجهی آنها به چنین نیازهایی است یا به دلیل ضعف عملکرد و عدم توانایی بدنه­ی مدیریت در کنترل و مهار مشکلات مربوط به موتورسواران است.

خانبازی رییس جدید سازمان حفاظت از محیط­زیست شهرستان کازرون در حالی هفته­ی گذشته نخستین اظهارنظرهای مطبوعاتی خود را آغاز کرد که تابستان خشک امسال و بحران به وجود آمده در طبیعت کازرون، در همین ابتدای کار مدیریت وی را با چالشی اساسی روبرو نموده است.

شرایط نامناسب و تکان­دهنده­ی وضعیت اکوسیستم تالاب پریشان، شکارهای بی­رویه غیرمجاز در دشت­ها و حتی منابع آبی شهرستان کازرون، قطع بی­رویه درختان دشت­برم و افزایش زمین­های زراعی در این منطقه، حفر چاه­های عمیق و تخطی آشکار از قوانین زیست­محیطی و تعرض به مناطق خاص محیط­زیست از عمده مواردی هستند که در همین ابتدای کار توانمندی مدیریتی خانبازی را به مبارزه طلبیده­اند. آن هم در شهری که مردمش مصرانه تغییرات به وجود آمده در طبیعت شهرشان را دنبال نموده و همواره خواستار اجرای طرح­هایی جهت حفظ و احیاء آنها هستند.

خانبازی اما در نخستین اظهارنظر خود توپ را به زمین مردم  انداخته و آنان را به یاری طلبیده و حفظ حیات­وحش را تنها در گرو مشارکت مردم دانسته است. اگر چنین دیدگاهی را برخلاف روند معمول سخنرانی­ها و پشت میز نشینی­ها بدانیم و دلخوش به آن باشیم که این مدیر در همین ابتدای فعالیتش به نقش انکارناپذیر و اساسی مردم در حفظ و احیاء گنجینه­های زیست­محیطی پی برده، بایستی اذعان نماییم که وی گام اول را سنجیده بلند کرده است. البته داشتن برنامه­های عملی برای محقق ساختن این دیدگاه از جمله جذب نیروها و داوطلبین مردمی به خصوص در بدنه­ی تشکل­های مردمی و غیردولتی زیست­محیطی، افزایش آگاهی­های عمومی با استفاده از طرح­ها و ایده­های جدید و پرهیز از اشتباهات و اتلاف هزینه­های مصرفی در این خصوص، حمایت از طرح­های مردمی و قابل اجرای زیست­محیطی، بهره­مندی از توانمندی­های کارشناسان و نیروهای پرشمار تحصیل کرده در زمینه­های زیست­محیطی و... از جمله مواردی هستند که وی می­تواند در محقق شدن اندیشه­هایش به کار گیرد.