اين شيخ نازنين شهر ما (عمادالدين) نيز غريب موجودي است، اگر اينقدر عزيز نبود، با يک کلمه «نه» هم خودش را نجات مي‌دادم، هم خودم را؛ خاصه اين روزها که به‌شدت  گرفتارم.

به هر حال من به کازرون‌نوشت آمدم در حالي که براي نوشتن، چون جوانک 18 ساله محله بالايي که به خواستگاري دختر 14 ساله محله‌پاييني رفته باشد، دست و دلم مي‌لرزد:

باز مي لرزد دلم، دستم

باز من ديوانه‌ام، مستم

باز گويي در جهان ديگري هستم

هاي نخراشي به‌غفلت گونه‌ام را تيغ!

واي نپريشي صفاي زلفکم را دست

و آبرويم را نريزي دل

وي نخورده مست

                                             لحظه  ديدار  نزديک  است

 « اخوان »

انگار نه انگار که پيش از اين يکصد و چهل مقاله و يادداشت، و چند کتاب(آماده چاپ) نوشته‌‌ام. و عجب حکايتي است اين حکايت شيخ و کازرون و کازرونيه‌اش.

تقريباً همه سالهاي درس و مشق _ از ليسانس تا دکتري _ با وجود همه گونه وسوسه و توصيه، نه در سطح رساله که در حد يک مقاله نيز درباره  کازرون ننوشته‌ام.  به استثناي خاطره‌اي از کودکي در ويژه‌نامه روز جهاني کودک در نشريه سلام جنوب. با اين‌حال نه قصد نوشتن چيزي در اين باره دارم و نه بدون هرگونه تعارفي دانشش را.  و مهمتر اينکه هنوز تکليف خود را با اين حکايت کازرون‌نوشت نمي‌دانم. اگر چه مي‌دانم که  قرار است کازروني‌هاي شهر و مقيم ديگرشهرها با هدف پيشرفت و رفع كاستي‌هايش بنويسند و هم‌انديشي كنند.

انصافاً نوشتن در باره کازرون دشوار است، براي چون مني که نه تنها مهمترين مساله‌اش بلکه مسئله فرعي‌اش را نيز در زادگاه و پرورش‌گاهش جست و جو نمي‌کند و هويت را به عنوان اصلي‌ترين مساله نه در ديروز  و باستان، نه در طبيعت و جغرافيا، نه در لهجه و معماري که در امروز و فردا و انديشه خويش مي‌جويد و می‌جويد  "رويين‌تني که راز جاودانگي‌اش اندوه عشق غم و تنهايي بود."

نمي‌دانم چه بايد بنويسم، به‌جز حرف‌هايي از اين دست که ناخواسته شيفته‌گان شهر سبز را بيازارم و دوستانم را. با اين همه خوانندگان نزديک مي‌دانند و از خوانندگان دور مي‌خواهم که بپذيرند من نيز زيسته‌ام نصيحت شيخ اجل را که:

 به جان زنده‌دلان سعديا که ملک وجود         نيرزد آنکه دلي را ز خود بيازاري

 پس تا آنجا که مي‌شود اين نوشته‌ها را نه در مقابل نوشته‌هاي خويش که در کنار و حاشيه آن بنگرند. و اين را نيز پنجره‌اي ديگر ببينند؛ حتا  اگر منظره‌اش نه به ميلشان باشد. چون من که از پنجره، شما را به احترام و آرام می‌نگرم منظره شما را که شايد به ميل من هم نيست.

از رنجي خسته‌ام که آن از من نيست   برخاکي نشسته‌ام که آن از من نيست

با نامي زيسته‌ام که آن از من نيست    از دردي گريسته‌ام که آن از من نيست

اين فعلا باشد تا هفته‌های آينده که باز هم در باره کازرون‌نوشت خواهم نوشت.

بخش دوم از مبحث هويت معماري در اين وبلاگ را بعدا تقديم خواهم کرد. اما به مناسبت نامگذاري‌هاي اخير http://salmancity.blogfa.com/post-22.aspx

برخي از اماکن شهر، لازم دانستم اين بخش از مبحث هويت را زودتر مطرح کنم. دوستاني که مطالب پيشين را نخوانده يا نسبت به آن حاضرالذهن نيستند، مي‌توانند با کليک روي نام اين‌جانب در حاشيه وبلاگ به نوشته‌هاي پيشين دسترسي يابند.

 

هويت(3)

يکي از جلوه‌هاي مهم هويت هر منطقه، نامهاي اماکن و مناطق، خيابانها، مراکز، مدارس، فروشگاهها و غيره است اين نامها به خوبي نشان از پيشينه و تاريخ و هويت يک منطقه دارند. هم جزيي از شاخصه‌هاي يک شهراند و هم بهترين مبلغ هويت و ويژگي‌هاي فرهنگي موجود در هر منطقه[1] در اينجا قصد دارم به اختصار اين موضوع را مطرح کرده و براي هر کدام مثالي بياورم. اميدوارم ديگر دوستان نيز موارد مطرح شده را به نقد بکشند و پيشنهادات خود را مطرح نمايند و به تکميل اين بحث کمک کنند

 

نامهاي اماكن را مي‌توان به چند دسته کلي تقسيم کرد. شايد مهمترين آنها عبارت باشند از:

الف، نامهاي جغرافياي:

نام بسياري از روستاها، مناطق، کوه‌ها، رودها و ... نامهايي هستند که از فرط قدمت، زمان پيداييشان نامعلوم است و گاه حتي معني و مفهوم آنرا به درستي نمي‌دانيم اما اين نامهاي چندهزارساله به دلايل بسيار داراي ارزش‌اند که مهمترين آنها ذکر اين نامها در منابع و متون و کتيبه‌هاي کهن است. حتي در بسياري از موارد مي‌توان با کمي دقت در نامهايي از اين دست بسياري از ويژگي‌هاي آن مکان، چون دوره پيدايي، گرمسير و سردسير بودن، حضور يک قوم يا يک جريان تاريخي در يک منطقه را به درستي شناخت. اين مورد را به دو دليل مطرح مي‌کنم: يکي براي جلوگيري از تغيير نامهاي موجود و ديگري براي استفاده از اين نامها در اماکن شهري. براي مثال نام اکثر شهرهاي ايران (حتي کازرون) را مي‌توان در ميان خيابانهاي تهران و نيز نام شهرهاي فارس را در مرکز استان يافت. پس بسيار درست مي‌نمايد اگر مثلا نام شهرهاي تابع چون خشت و بالاده و يا روستاهايي چون دوان و بليان يا بيشاپور و سرمشهد و دشت ارژن را در نامهاي خيابان‌ها و کوچه‌هاي کازرون ببينيم.

نکته مهم ديگري که در اينجا لازم است مورد توجه قرار گيرد، عدم تغيير نامهاي کهن است. براي مثال هيچ دليلي براي تغيير نام چنارشيجان(که در متون کهن به همين شکل آمده است و به غلط در اين اواخر شاهيجان نوشته مي‌شد) وجود نداشته است. نمونه ديگر نام کاسگان است که بي شک نسبتي با يکي از کهن‌ترين اقوام ايراني(کاسها)دارد، به اضافه "گان" که پسوند مکان است و در ديگر نامهاي منطقه هم ديده مي‌شود. تغيير اين نام کهن به گلستان به گمانم ظلمي است به پيشينه چندهزار ساله اين روستا.

 

ب، نامهاي شخصيتها و نام آوران برجسته (کهن و معاصر):

برای خواندن متن کامل اینجا را کلیک نمایید...

 نگاهی تازه به شاپور داشته باشیم

چند روز پیش در اینجا (استرالیا)مطلبی در مورد یک مجسمه خواندم و به خودم گفتم که ما چقدر نسبت به شهر و مجسمه شاپور بی تفاوت هستیم. بله این عکس متعلق به کپی مجسمه کوروش کبیر است  که در پارک المپیک سیدنی نصب شده و سالیانه یک میلیون  نفر از آن بازدید  می کنند.

بحث توریست در مبحث اول به کلیات این صنعت پرداخت در ادامه می خواهیم با آشنا شدن با  کشورهای الگو که با سیاستهای کشور ما مطابقت دارند و مورد توجه مسئولین  می باشند بپردازیم.

اولین  کشور  مسلمان  که این روزها در تمام کشور مورد بحث در خصوص الگو گرفتن جهت  توسعه  در ایران می باشد ما لزی است که جهت آشنائی بیشتر بصورت خلاصه نگاهی به وضعیت اقتصادی –اچتماعی این کشور پرداخته و بعد در ادامه صنعت توریسم در این کشور می پردازیم:

مالزی کشوری است درنزدیکی خط استوا در جنوب شرق آسیا  این کشور دارای 25 میلیون نفر جمعیت و متشکل  از  سه نژاد مالی – چینی و هندو است و کمتر از% 10   از نژادهای دیگر با هم یک زندگی مسالمت آمیز دارند.

زبان رسمی در این کشور زبان  انگلیسی است   ولی مردم به  مالی – چینی و هندو  هم صحبت  می کنند  آب  و هوای مالزی گرم و مرطوب است  و به خاطر شرایط آب و هوائی دارای طبیعت سر سبزی می باشد . کشور مالزی در منطقه حاصلخیز  جنوب  شرقی   با معادن  سرشار  زمینی و  زیر زمینی  خود از  دیر باز  مورد  توجه  قدرت های  سیاسی واقتصادی بزرگ بوده است.

اسلام  در قرن 15 میلادی  وارد مالزی  شد و باعث  ایجاد  تحول در تمام  منطقه  گردید و باعث شد اقوام مختلفی  به تدریج به مالزی مهاجرت کنند. امور  اسلامی  دراین  کشور بوسیله  شورای ملی امور اسلامی  متشکل از نمایندگان ایالات و نمایندگان پادشاه به ریاست   نخست  وزیر  بحث  و بررسی  می شود ودر این  شورا  کمیته فتوا که  یکی از ارگانهای این شورا است  وظیفه ارائه فتوا را به عهده دارد.

مالزی از سال 1826  تا 1957  تحت حکومت انگلستان  بود و در همان سال 1957  مستقل شد ولی این کشور تحت حکومت پادشاه هان محلی و خوانین اداره می شد.

تا قبل  از سال  1981  (  مصادف  با  نخست وزیری  مهندس موسوی  در ایران)   مالزی  کشوری  فقیر با جمعیت حدود 15 میلیون نفر و 3 میلیون آواره در کشورهای دیگر که همه مشغول کارهای پست بودند  وآمارها از % 50  فقر در آن زمان هم صحبت می کند.

 با روی کار آمدن ماهاتیر محمد سیاست کشور درجهت  جذب سرمایه گذاری خارجی در کشور سوق گرفت.و کار از صنایع  کوچک  شروع  شد . با اوج  گرفتن  جنگ  ایران  و عراق  و شرایط  دیگر مالزی شروع  به  برنامه ریزی در  خصوص  جذب  توریست  نمود  تاحدود  سال 1990  مالزی  کشور جذابی  برای توریست ها  نبود اما دولت با تبلیغات  وسیع  سعی در جذب توریست  نمود. و توانست  رشد %55  را دراین صنعت  ایجاد کند. واز این طریق  2 میلیون شغل ایجاد کند.

جالب  این  است  در ایران  2000  دفتر  تور و آژانس  مسافرتی  داریم  که در سال 2004 -2005  فقط  700 هزار  توریست  را  جذب  کرده اند  اما  در مالزی  199  دفتر  مسافرتی  وجود دارد  که  در سال 2004  توانسته اند 16 میلیون  نفر را جذب کنند.

یکی از  نکات جالب  توریستهای  مالزی  جمعیت 3 میلیون  نفری اعراب بازدید کننده از این کشور   است که بطور متوسط هر نفر 5 هزار دلار در مالزی هزینه می کنند.

درمالزی سالانه 60 میلیون دلا ر صرف تبلیغات جذب توریست می شودو در سال گذشته درآمد حاصله از توریست 8 میلیارد دلار بوده است. البته دولت جهت سال 2007 برای ۲۲ میلیون توریست برنامه ریزی کرده است و در آمد 12 میلیارد دلار را پیش بینی کرده اند.

طبق    آمار كشورهای برونئی دارالسلام با ۹/۵۲ درصد، اندونزی ۸/۴۴ درصد، هنگ كنگ ۷/۲۶ درصد، هند ۴/۲۵ درصد، فرانسه ۳/۵۳ درصد، تایلند ۵/۲۳ درصد، استرالیا ۱/۲۳ درصد و آمریكا با ۴/۱۸ درصد بیشترین گردشگران از مالزی را به خود اختصاص داده اند. در ۱۰ ماه نخست سال ۲۰۰۵ گردشگران كشورهای ژاپن با ۳/۹ درصد، انگلیس ۲/۸ درصد، آلمان با ۲/۸ درصد، كره جنوبی با
۷/۷ درصد و تایوان با ۹/۶ درصد از جمله دیگر گردشگرانی بوده اند كه از این كشور دیدار كرده اند.

حکومت فدراسیون مالزی پادشاهی مشروطه انتخابی است. پادشاه مالزی توسط شورای پادشاهان (متشکل از سلاطین 9 ایالت مالزی) انتخاب می شود. پادشاه برای یک دوره پنج ساله انتخاب می شود. پادشاه مالزی رییس کشور است و طبق قانون اساسی نخست وزیر را با تصویب پارلمان منصوب می کند.

نخست وزیر مالزی رییس بوده و مسئول امور کلی مملکت اعم از امور سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و ... می باشد.

نکته: با توجه به حضور تعداد بسیار کازرونی مقیم امارات   حداقل  کاری که می شود انجام داد مثل شیراز که هر از مدتی  یک خواهر خوانده و ... ...  پیدا می کند با کمی رایزنی و شرایط کاملا مساعد کازرون  در فصل بهار  قسمتی از اعراب  را به کازرون دعوت نمود و یک زمینه حضور بیشتر را مهیا نمود.ا لبته این موضوع

از دست مبارک مسئولین شهر  بر می آید که ضرورت انجام آن یکی از نیازهای حق این شهر می باشد و همچنین همکاری همشهریان فهیم  که خود را با شرایط و زمان حاضر بیشتر تطبیق دهند.

در بخشهای دیگر که بیشتر با مالزی آشنا خواهیم شد خواهید دید که در ایران و بالخص  کازرون چه فرصتهائی برای جذب توریست وجود دارد.

ادامه دارد......

برای خواندن متن کامل اینجا را کلیک نمایید...

دو عكس معماري بصورت فشرده ارائه گرديد

                                                      فرخ شاد

در حالی که جوانان شهر از داشتن کمترین مکان عمومی برای دور هم نشستن و گفت و گو و مطالعه محروم بودند، شهر پر بود از مکانهای متروک. امامزاده و مسجد و غیره. در آن سالها (1365- 1366)بی توجهی بیشتری به این اماکن می شد و یکی پس از دیگری درحال تخریب بودند. همان سال تخریب بنای کهن میرعبدالله(جنب کتابخانه قايم) آغاز شده بود و گنبدش را فرو ریخته بودند. آن زمان دانشجوی ادبیات فارسی دانشگاه تهران بودم و در سفری متوجه این موضوع شدم و بلافاصله به لطف فرشاد فرشته حکمت که آنزمان با روزنامه اطلاعات همکاری داشت در ضمیمه اطلاعات فارس مطلبی با عنوان "میراث فرهنگی کازرون را حفظ کنیم" به چاپ رساندم و در آن به تخریب این ابنیه و نیز نابودی شیرهای سنگی اعتراض کردم. این اولین نوشته منتشرشده از من بود و خوشبختانه انعکاس خوبی یافت و از طرف مسوولین فرهنگی کشور و نیز سازمان یونسکو نسبت به تخریب این اماکن اعتراضاتی صورت گرفت و کار تخریب متوقف شد.

چندسال بعد در سالهای 1371پیشنهاد گرداوری و ایجاد موزه سنگ را با دوست گرامی آقای محمدحسین شریف که تازه مسوولیت اداره اوقاف کازرون را پذیرفته بود مطرح کرده و به این منظور حمام ملا آقا بابا را پیشنهاد دادم. کار پاکسازی حمام شروع شد اما به دلایلی کار متوقف ماند. پیشنهاد دیگرم به ایشان تعمیر برخی امامزاده های متروک و استفاده از آن اماکن به عنوان مکان و پاتوقی برای روزنامه خوانی و گفت و گو بود. این امر خوشبختانه محقق شد. و بنای مشهور به امامزاده میرعبدالله (واقع در کوچه کنار مسجد جامع نو ) مورد مرمت قرار گرفت.

پس از انجام کارهای لازم و خریداری تعدادی میز و صندلی بالاخره در تاریخ1/5/1372 این مکان با حضور چندتن از دوستان و برخی از مسوولان فرهنگی شهر افتتاح گردید. خوشبختانه مسوولین بعدی اداره اوقاف نیز نگذاشتند این مکان تعطیل شود و هم اکنون نیز یکی از کانونهای فعال فرهنگی برای جوانان شهر است. شاید اگر در همان سالها بسیاری دیگر از اینگونه اماکن نیز تعمیر ساده ای شده بود و محل رفت و آمد جوانان می شد بسیاری از انها اکنون از نابودی نجات یافته بود.

آیا اکنون نیز نمی توان با هزینه اندکی در سطح شهر، دست کم در هر محله،  از اين نوع بناهاي متروک مکانهای مشابهي ايجاد کرد؟

 

بگو و بازهم بگو و از اینگونه بسیار ...

 

بنام حضرت دوست

 

گمان کنم که بد نباشد اگر یک نگاه اجمالی بر این چند وقته‌ی وبِ کازروننوشت بیندازیم و بدانیم که به چه سویی در حال رفتنیم. آنچه البته میآید نظر شخصی است و مصون از اشتباه نخواهد بود.

 

آنچه بزرگواران در این چند وقته گفته و نوشته‌اند همگی ارزشمند و بسیار درخور تعمق است لکن یک نکته را دوستتر دارم که کاملن صمیمانه عرض کنم و آن اینکه بنظر میرسد که باید رسالت خود را بر این قرار دهیم که این صفحه جایگاهی باشد که مخاطب را به دیگرگونه دیدن و اندیشیدن ِ به مشکلات وا دارد و نگاهایی از جنس دیگر (فارغ از دغدغه های سیاسی ) را احیانن روبروی مسئولین شهرستان  قرار دهد، وگرنه تنها پرداختن  به گزارش مشکلات وظیفه ای است که از عهده نشریات شهرستان بر میآید و شاید حتی موفق تر و پر مخاطب تر. به گمان من این حیاط خلوت مجازی می تواند مکانی باشد برای عمیق تر، علمی تر و جامع تر نگریستن به امور و حتی آموزشگاهی میتواند باشد برای خوانندگانش.

 

دوستان بهتر میدانند که بزرگترین مشکل اساسی ما نه در شهرستان که در تمام کشور نیندیشیدن و حساب واقعه را قبل از وقوع نکردن است، در همه‌ی عرصه ها، عمرانیش را همه به عینه و سریع می‌بینیم. فراموش نکنیم که ارزش ننهادن به دکترین ها نتیجه‌ای جز شکست نخواهد داشت ، و البته این بی توجه‌ای اخلاق ثانویه مجریان شده و ثمراتش را هم با تمام وجود احساس می‌کنیم. چیزی که در فرهنگ کشورهای پیشرفته تر درست عکسش را شاهدیم و اطلاع داریم که برای یک پروژه در هر سطحی ـ از گذاشتن یک سطل زباله کنار خیابان تا تنظیم سیاست خارجه‌شان ـ چه مطالعات (میدانی یا کتابخانه‌ای)  وسیعی را انجام میدهند و اینگونه احتمال زیان را به حداقل میرسانند و بهره‌وری را به حداکثر. که البته این یک حکم محکم عقلی است و "محتاج جنگ نیست".          

 

اگر قرار باشد در این مجال الکترونیک مدام رویه‌ها را تذکر بدهیم و سلیقه‌هایمان را مثلن برای شکل فلان خیابان یا ساخت فلان بنا و یا ... عنوان کنیم و طبق خوش‌آیندمان به فلان اداره یا نهاد تذکر دهیم، گمان میکنم بهتر باشد به فعالیت سیاسی جدی بپردازیم و برای بدست آوردن مسئولیتهایی در شهرستان کوشش کنیم، که با کسب چنین موقعیتهایی هم دیگر احتیاجی نیست به گفتن و گله کردن ـ و به طبع نشنیده ماندن ـ  البته  کار سیاسی ِ صرف لوازم خاص دیگری را می‌طلبد و آمادگی‌های ویژه خود را میخواهد. و بیشک گاهی نیز لازم است و محتوم.

 

پس آنچه بهترین  کارکرد میتواند برای زحمتی که دوستان می‌کشند باشد همان آموزش است که عرض شد، فعالیت فکری و نظری کردن و آن را به آن شیوه انجام دادن  که کارگذاران خود را محتاج به آن بدانند، و احتمالن نسل در حال وارد شدن به عرصه‌های عملی را آماده نمودن و آنها را به کنه مشکلات آشنا کردن. کنهی که چون مایان هنوز معتقد و ایماندارند که هیچ نیست جز فرهنگ، فرهنگ، فرهنگ، با تمام شمولیت، پیچیدگیها و زیر و بم‌هایش. چرا که تا آدمها تغییر نکنند هیچ تغییری را شاهد نخواهیم بود. " إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ " به یاری حق نگارنده در مطالب بعدی در این راستا خواهد کوشید و منت پذیر دوستان خواهد بود اگر با راهنمایی های استادانه‌شان او را از سبیل خطا  باز دارند.(این مطلب را ببینید)

 

یا حق

ارادتمند امین

رشد بی رویه.شهرهای امروزی (شهرهای کنار جاده ای با استفاده از قانون
وزارت کشور مبنی بر اینکه روستای بیش از 5000نفر جمعیت به شهر تبدیل
شود) شهرهای اصیل و با هویت را تحت الشعاع قرار داده است.
اما با این وجود از دید یک ناظر در میان شهرهای جنوبی کشور باستثنای شهر
شیراز تنها شهری که دارای بافت منسجم وشکیل با اسلوب شهر ایرانی میباشد.
شهر کازرون است که آنهم بدلایل ذیل است.
الف)مجاورت شهر در کنار آثار باستانی بیشابور
ب)ارتباطات و مناسبات اجتماعی فرهنگی شهروندان ساکن در
طول سالهای مختلف
از دیدگاهی دیگر طبقه معمار میگوید و مدعی است که وی تمامی ارزشهای –
هنری وعلمی هر دوره تاریخی را یکجا در معماری به منصه ظهور میرساند.
بدین لحاظ میتوان بدون اغراق نتیجه گیری کرد که جاذبه های شهر
فعلی حاصل دسترنج مردمانی فکور با سلیقه ارزش گرا بوده است که توانسته اند
فضای شهریی و معماریی خلق کنند که در مقیاس مردمی بدون نزدیکی با مراکز
قدرت قابل قبول ونمایانگر ارزشهای جاری زمانه خود باشند.
اما دریغ از اینکه در دوره فعلی کاری در خور این |پیشینه تاریخی انجام نگردید
وآنچه هم حاوی ارزشهای گذشته بوده عامدا تخریب نموده اند.

       برای پیشرفت در هر زمینه ای قبل از آنکه به تزریق منابع و امکانات بپردازیم باید موانع را شناسایی و رفع نماییم. چرا که در غیر اینصورت بسیاری از منابع و امکانات ما به هدر خواهد رفت. بنظر نگارنده و بنا به تجربه ۲۲ سال خدمت در مناطق مختلف، مانع اصلی رشد کازرون و اصولا هر منطقه دیگری، در همه زمینه ها، نه مسئولین هستند، نه فرهنگ مردم و نه ..... ( که البته شاید در جای خود بی تقصیر هم نباشند اما مانع اصلی نیستند). مانع اصلی فقط یک چیز است و آن هم نبود ارتباطات است ...! فکرتان به جاهای بد نرود، منظورم پارتی بازی و ... نیست.  حتی منطورم رسانه های جمعی و مطبوعات هم نیست ! خیلی ساده است، منطورم راه است. البته صرف داشتن راه موجب توسعه نمی شود بلکه راهی زمینه توسعه خواهد شد که منطقه را در مسیر عبور سایر مناطق قرار دهد. در یک جمله اینکه باید کازرون را از بن بست حارج ساخت. چرا که منطقه ای که محل عبور نباشد در همه زمینه ها عقب می ماند، حتی در زمینه فرهنگی.

      امروز هیچ کس تا مجبور نباشد (یعنی کاری نداشته باشد) گذرش به کازرون نخواهد افتاد، بنابراین تبادل سرمایه، تبادل علم و تبادل فرهنگ و ... همه در گرو خروج کازرون از بن بست می باشد. 

      بنابراین برای همه دلسوزان کازرون باید اولویت اول خروج شهرستان از بن بست باشد. اما توجه داشته باشیم تنها اتمام جاده کازرون به شیراز مشکل خروج از بن بست را حل نخواهد کرد. با توجه به احداث آزاد راه عسلویه - فراشبند - شیراز باید از هم اکنون به فکر دو محور ارتباطی مهم که در آینده برای کازرون حیاتی خواهند بود باشیم.

   اول: دو خطه کردن محور کازرون - کنارتخته و به ویژه عملیاتی شدن تونل بناف، چرا که استان بوشهرآزاد راه بوشهر - دالکی را اجرا و ادامه آ ن تا کنارتخته را در برنامه خود دارد.

   دوم: احداث جاده مناسب بین کازرون و فراشبند است تا بتواند سهم کازرون را از ترافیک آزاد راه عسلویه - فراشبند - شیراز بگیرد.

    نکند فردا روزی بازهم در حسرت باشیم که چرا کازرون پیشرفت نمی کند. شک نکنیم که هر کس آینده نگر نباشد، در بن بست خواهد ماند. والسلام.